KRYTYCZNA OCENA

Z chwilą, kiedy wędrujący przez „pustynię” i „dżunglę społeczną” bohater zaczyna zwracać uwagę na różnice pomiędzy sobą a otoczeniem, nie mamy już do czynienia z niewyspecyfikowanym ujmowa­niem ich wzajemnego stosunku, pojawia się wówczas spojrzenie przez pryzmat ładu społecznego. Podda­wane krytycznej ocenie postępowanie partnerów otrzymuje etykietkę wzoru środowiskowego, który ma charakteryzować na przykład „tych z wiochy, co liznęli miasta”, albo „robotników w pierwszym pokoleniu”: „Pracowników pochodzących ze wsi ce­chowała w stosunku do przełożonych nadmierna ule­głość, przypodchlebianie się i nadskakiwanie. Zaczę­to więc zapraszać przełożonych na chrzestnych ojców swych dzieci, nawet na weseia swych braci czy sióstr czy na przyjęcia z okazji pierwszych komu­nii.” 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *