NIENADĄŻENIE ŚWIADOMOŚCI

Jeżeli zatem zrezygnuje się z tezy o „nienadążaniu świadomości za przemia­nami ustrojowymi”, pozostaje pogodzić się z wnio­skiem, że niezgodne z założeniami działania pracow­nicze stanowią rezultat błędów popełnianych przy podejmowaniu konstytutywnych decyzji planistycz­nych (np. „wąskie przekroje” w strukturze współza­leżnych działań) oraz organizatorskich (wadliwy mo­del instytucjonalny). Bez istotnych reform w dzie­dzinie; sterowania procesami społecznymi socjali­styczne społeczeństwo planujące stawać się będzie coraz bardziej — jak to błyskotliwie określa Ja­dwiga Staniszkis — „społeczeństwem dryfującym” o  niskiej efektywności społecznej zbiorowych dzia­łań i narastających dysproporcjach pomiędzy gło­szonymi zasadami ustrojowymi a realizowanym w praktyce podziałem dóbr.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *